نه تنها قیافه اش، بلکه دست هاش شبیه فروغ بود. آخرین باری که دیدمش کلی گریه کرد. بهش گفتم گریه نکن منم گریه ام می گیره. گفت می دونم که دیگه نمی بینمت.
چند ماه بعد برام یه ای میل زد. توش فقط یه شعر بود. شعری که برای من گفته بود. بی نظیر مثل همیشه. بدون نقص.زیبا. نه اینکه چون مخاطب شعر من بودم زیبا بود، نه. شعرش بی نظیر بود. پر از احساس و آرامش.
چند ماه بعدش ای میل زد و یه عکس فرستاد با یه آقایی که توی سابجکت ای میل نوشته بود شوهرشه و فقط یه هفته است که می شناستش.
هیچ توضیحی هم توی ای میلش نداده بود. به همین سادگی بعد از دیدن یه نفر توی یه هفته به این نتیجه رسیده بود که باهاش ازدواج کنه. بهش زنگ زدم و کلی داد و بیداد کردم که دیوانه این آقاهه جای باباته. تو حیفی.

گوش نکرد. زنش شد. ای میل بعدی که بهم زد فقط توش نوشته بود که داره میره آلمان. عادت داشت توی ای میل هایی که می زنه توضیح نده. بازم بهش زنگ زدم. گفت باید همدیگرو ببینیم. بعد از اینکه رفت آلمان چند باری با هم تلفنی حرف زدیم. همیشه هم شوهرش گوشی رو می گرفت و ببشتر از خودش با من حرف می زد. می خواستم بگم لعنتی بذار باهاش حرف بزنم. بذار بفهمم حالش خوبه یا نه. نمی ذاشت.
هیچوقت نشد ببینمش. فقط فهمیدم دوباره برگشته ایران و دیگه سر کار نمی ره. شوهرش نمی ذاشت بره سر کار. بهش ای میل زدم ولی جوابی برام نیومد. من دلم برای اون دختری که پر از احساس بود و دست هاش شبیه دست های فروغ بود، تنگ شده.
من دوستم رو گم کردم. دوست من توی یه باغچه گم شده، شعر هاشو باد برده…من دلم براش تنگ شده…

تو خودت حالت به هم نمی خوره از این نقشی که داری بازی می کنی؟ من که می دونم خودت نیستی. من می دونم داری نقش بازی می کنی و بد هم نقش بازی می کنی . چون بازیگر نیستی. هر روز دور تر و دور تر می شی و تو این نقش احمقانه ای که داری بازی می کنی بیشتر غرق می شی.

مستر بیگ میگه بهتره راجع بهش حرف نزنیم. کری میگه آره بهتره موقعی که جدی شد به هم بگیم از روابطمون با آدم های دیگه. ولی مستر بیگ میگه این رابطه جدیه.
خوب دقیقا من می تونستم جای کری باشم و همون واکنش رو حالا نه همون که میز رو به هم بزنم ولی شبیه همون واکنش رو نشون بدم و بذارم برم و گریه کنم .

من نمی تونم با کسی که هنوز دوستش دارم و رابطه ام باهاش قطع شده از عشق جدیدش صحبت کنم. شاید یه مدت که بگذره زمان باعث بشه که این کار رو بکنم. درد داره خب .

من نسخه نمی خوام، من دلم می خواد حرف بزنیم. من دلم می خواد بدونم چی تو مغز تو می گذره. من موندم و یه دنیا خاطره از توی لعنتی که هر جا می رم ولم نمی کنن. من موندم و یه دنیا دلتنگی و یه بغض که هی می ترکه ولی تموم نمی شه. آره اینجوریاس…

توی قلبت اون ته ته هاش هنوز وجود دارم؟یادت میاد که سرت رو میذاشتی روی سینم و آروم می شدی؟

دوست دارم گاهی که خیلی ناراحتم و دلم گرفته، تو باشی و من برات حرف بزنم. انقدر بگم که سبک شم و تو گوش بدی.درست مثل قدیما….

دلم می خواد وقتی دلم برات خیلی تنگ میشه صدات توی تنم ته نشین شه…چشم هامو ببندم و فقط گوش بدم…بعد بپرسی داری گوش می دی و من بگم فقط حرف بزن تا صداتو بشنوم…درست مثل قدیما….الان خیلی دوری…خیلی دور….